Reykjanes - Krýsuvík
Virkur jarðhiti er mestur á þremur stöðum í Krýsuvik, og er skammt á milli þeirra, en jarðhitaummerki forn eru víðar, leirskellur og ummyndanir í bergi. Staðir þessir eru Hveradalurinn, upp og norðaustur frá Krýsuvíkurbænum (síðasta); Seltún, þar sem var brennisteinsnám í eina tíð og síðar borhola, sem sprakk í loft upp fyrir fáum árum; Austur-Engjar uppi á fellunum suður frá Kleifarvatni, en þar varð gufugos skömmu eftir 1920. Jarðhiti var og er í Kleifarvatni á sprungureininni norður frá Austur-Engjum, sem kom í ljós í kjölfar jarðskjálftanna árið 2000 og vatnsborðslækkunar þeirrar, sem þá varð um hríð í vatninu. Allt er þetta líklega eitt og sama svæðið, þó að vel opnar sprungureinar (jarðskjálftar !) beini jarðhitanum upp á mismunandi stöðum. Borað hefur verið talsvert í Krýsuvík, og reyndar virtust sumar holurnar fara niður í gegnum jarðhitann. Það er því ekki sýnt, um hversu auðugan garð er að gresja með jarðhitann í Krýsuvik, þó að ein borhola í Seltúni hafi blásið kröftuglega um hríð. Hins vegar er svæðið afar vel aðgengilegt til skoðunar vegna Krýsuvíkurvegarins, en göngustígar og skoðunarpallar eru nú til staðar í Seltúni. Jarðhitavirkjun í miklum mæli gæti því verið álitamál, hvað þetta svæði varðar. Frekari rannsóknir eiga væntanlega eftir að leiða í ljós, hversu mikla orku er þarna að hafa, en ljóst er að svæðið hefur verulegt skoðunargildi, náttúrufarslega og mannvistarsögulega séð, en eftir er að meta, hvernig það færi saman við virkjanir á svæðinu.
Freysteinn Sigurðsson
